پس از دوران باروک و کلاسیک، دوران رمانتیک در اواخر قرن ۱۸ آغاز شد. موسیقی این دوره سرشار از احساسات، داستان‌پردازی و هیجان بود.
بتهوون پلی میان کلاسیک و رمانتیک بود و با آثاری مثل "سمفونی شماره ۹" نشان داد که موسیقی می‌تواند بسیار شخصی و عاطفی باشد.
شوپن استاد پیانو بود و قطعات لطیف و شاعرانه‌ای خلق کرد که طیفی از شادی تا غم را بیان می‌کردند.